Fvck! Fvck! Fvck!
Okei na sana e. Okei na sana ang buhay ko kahit medyo magulo. Pero may mga tao talagang bitter sa kaligayahan mo. Katulad ng kapatid ko. Lintek yan. Porket masaya ako sa buhay ko, eh sisirain niya. Bakit ganun? Bakit may ganung tao? Nakaka-imbyerna lang e. Eh anu kung araw-araw kaming magkasama ng boyfriend ko? Eh anu kung yun ang gusto namin? Eh anu kung mahal na mahal namin ang isa’t-isa? What do you care?! Bakit ka magrereklamo sa ina natin?!!
Another heart-to-heart moment, another heart-felt scenario, another unforgettable memory. A night spent with him is a night filled with love.
Heto na naman ako, nagsusulat na naman. Alam kong mas mabuting sabihin na lang ang mga nararamdaman ko kesha naman mabasa lang sa sulat gaya nito. Pero ganito ako e, eto ang problema sa’kin. Dinadaan ko sa na lang lahat sa sulat. Siyempre, walang huhusga sa’kin at ang magbabasa lamang ang mga makakaalam nang mga saloobin ko.
Ayan, na-ooff topic na ako. Daldal ko e. so…
THE BEST PROOF OF LOVE IS TRUST.
Ang dali-dali lang sabihin nuh? Pero truth be told, isa sa pinakamahirap gawin ang magtiwala, lalong lalo na sa mga taong ilang beses nang niloko at pinaasa sa wala. Isa ako sa mga taong yun, ilang beses nang niloko, pinaasa at pinaglaruan. Kahit sabihin nating nagtitiwala tayo sa ibang tao, baliktarin man natin ang mundo, hindind-hindi natin masasabi na buo ang tiwala natin sa kanila. Hindi dahil hindi natin sila mapagkakatiwalaan pero dahil takot tayong magtiwala at masaktan, but in some point in life, may taong dadating na pagkakatiwalaan mo nang buong-buo. Kaya nga lang, sa sobrang pagtitiwala mo, lalong lumalaki ang takot mo na what if mawala siya sa buhay mo, paano ka na lang magtitiwala sa iba? Matutunan mo pa kayang magtiwala? What if ganito, what if ganyan.
Sa munting buhay kong to, dumating na yung taong mapagkakatiwalaan ko ng buong-buo. Pero sa sobrang pagtitiwala ko, sa sobrang pagmamahal ko sa kanya, natatakot akong mawala siya. Yun ang una at nag-iisang kinatatakutan ko - ang mawala siya, ang mawala sa’kin ang taong pinakamamahal ko, ang mawala sa’kin ang isa sa mga pinaka-importanteng tao sa buhay ko. Nakakainis nga kahit sa pag-iisip ko lang nasisiraan na ako ng bait. Hay, buhay nga naman. Pero kahit ganito kalaki ang takot ko, handa akong masaktan kasi naniniwala ako sa kasabihang “Love hurts when it’s real.”
30 March 2012Don’t talk to me if you won’t listen. Tangina. Mas mabuti pang ‘wag mo na lang akong kausapin kung wala ka rin lang naman pakialam sa mga pinagsasabi ko. Putangina naman eh. Nakakasakit ka na ng damdamin. Putangina.
28 March 2012putanginang regla yan. Nasisira araw ko sa lintek na reglang yan e. Pwede bang isang araw lang regla ko? hutaena e - 5 days e. Limang araw din ang hutaenang kalbaryo ko. Nakakabwesit lang. Nakakabwesit ang mundo. Nakakbwesit lahat ng tao. Alam mo kung ano pa ang lalong nakakabwesit? Yung moment na nagugutom ka pero ayaw mo kumain dahil hindi mo trip yung pagkain? Yung tipong may hinahanap ka pero hindi mo alam kung ano. Yung feeling na nawalan ka na ng gana kumain pero parang gusto mong kainin lahat ng tao. tsssssssss!
27 March 2012Regular school day samin, monday yun. Siyempre, as usual, papasok ako ng 10am - half day lang kasi ako every friday. Pumasok ako ng 1st subject at 2nd subject. Ayon, normal lang. Turo si sir, nakatunganga lang ako. 2PM na. Vacant ko na. Diretso na ko sa room ng mga barkada ko, nakikisit-in. Habang nakikinig sila nag-aaral habang wala pa yung teacher, ako naman nakaupo lang sa dulo, nasa mesa ang ulo, nakapikit ang mga mata. Pinipilit kong ‘wag matulog pero nakakaantok talaga e. Maya-maya ginising ako ng kaibigan ko, nandiyan pala yung boyfriend ko. Nakakapanibago lang, kasi di naman siya yung type na pupuntahan ako sa loob ng classroom while nandoon yung mga classmates ko. Lumuhod siya, hinawakan yung kaliwang kamay ko tapos tiningnan ako sa mata with his ever concerned eyes.
Him: Babes, ok ka lang?
Me: Oo. *with matching kakagising look*
Him: Sure ka? *hinaplos niya ang mukha ko*
Me: Yes babes. *fake smile*
Him: Gusto mo, ikain na lang natin yan?
Me: Ok. Cge.
Him: San tayo?
Me: Ikaw na bahala.
Him: Gusto mo afrique’s tayo?
Me: Ok.
Him: Tara babes?
Me: Ok. Cr lang muna ako. *sabay tayo*
mwah!
Nagulat ako! Hinalikan niya ko in public. Ngumiti na lang ako sabay labas ng classroom. Nang biglang…
Him: BABES!
Me: hmmm?
Hinawakan niya ang kamay ko.
Him: Tara na babes. Samahan na kita.
Me: Tara babes. *mamamatay na ata ako sa saya!*
**************
Paglabas ko ng cr. Hinawakan niya ulit ang kamay ko. Pilit kong kinukuha yung kamay ko kasi alam kong hindi siya FOND na mag-holding hands in public, pero ayaw e. Hindi niya talaga bibitawan. Lakad-lakad na kami papunta sa stairs nang biglang may tumawag sa cellphone niya. Daddy niya. Todo iwas ako para naman magka.privacy naman sila mag-usap. Maya-maya lang binigay sa’king ng boyfriend ko ang cellphone niya. Sagutin ko daw. Sinagot ko na naman.
Me: Hello?
Daddy nia: Hi Renea!Me: Hi tito!
Daddy nia: May itatanong sana ako sa’yo, seryosong tanong kaya take your time sa pagsagot ha?
Me: Hmmmm. Okei tito, ano po yun?Daddy nia: Okay lang ba sa’yo kung mag-live in kayo ni Mark?
Me: *shocked!* Hmmmm. Kung sa’kin lang tito, okay lang naman. Pero sa sitwasyon namin ngayon maraming hadlang e. Unang-una, sigurado akong hindi papayag ang parents ko sa ganyang set-up at pangalawa, estudyante pa lang po kami, wala pa kaming source of income.Daddy nia: Ah. Renea, ‘wag mo nang alalahanin ang side ng parents mo kasi pumayag naman sila about sa paglilive-in ninyo ni Mark.
Me: Haha. Tito naman. Paano niyo naman po nasabi yun?
Daddy nia: Kasi Renea, nandito ngayon sa bahay ang mama at papa mo. Pinag-uusapan namin yan. Tungkol naman sa financial stability niyo, kami na muna ng parents mo ang bahala ‘pag nakapagtapos na kayo at nagkatrabaho na, kayo naman ang bahala.
Me: *@#&^@*$^@&*^$&@^, hindi ako makapaniwala sa mga pinagsasabi ni tito. Totoo ba to? Joke lang to? aaaaaaaaaaaaaaaaaaa!* hmmmmmm. Eh pano si tita? Pumayag ba siya? Alam kong ayaw niya sa’kin e.
Daddy nia: ‘Wag ka na mag-alala dun. Siya nga pasimuno ng ganitong idea e.
Mommy nia: *nakisingit sa phone* Renea, ok lang sa’kin basta ingatan mo lang si Mark alam mo namang mahal na mahal ko yan.
Me: Aww. Opo tita.
Daddy nia: Heto nga pala ang mama mo.
Mama: *nakisingit* Nak, ok lang samin ng papa mo na maglive-in kayo basta wag mong kalimutan mga gawain mo ha?
Me: Ok ma. Thank you! Mwah!
Daddy nia: Btw Renea, mag-impake ka na later ha? Ipapakuha ko na ang mga gamit mo later.
Me: Ha? Ang bilis naman tito. Mamaya na agad?
Daddy nia: Siyempre naman. Sige na. Mag-impake ka na mamaya.
Me: Ok tito.
Daddy nia: Sige, bbye.
Me: Bye tito.
!@#$%^&*()@#$%^&*() muntanga lang. Di ko ma-drawing ang mukha ko. Speechless. Euphoric ang feeling. Mangiyak-ngiyak sa saya. Nakatayo lang parang naparalyzed. Tinanong ako ng boyfriend ko,
Him: Hoy babes! Ok ka lang? Anong sinabi ni papa?
Me: *poker face* ah eeee.Him: Ano? Anong sinabi niya?
Me: hmmm. Tinanong niya ko kung ok lang ba sa’kin na maglive-in na tayo.
Him: Ah. Yun lang pala. Anong sinabi mo?
Me: Alam mo naman kung anong isasagot ko pero siyempre may mga kailangan pang mag-approve sa ganoong set-up. Diba? *natauhan* Teka! Anong “yun lang pala”? So, alam mo?
Him: Hihihihi.
Me: Langya ka. Ba’t ‘di mo sinabi sa’kin? Para naman sana prepared ako!
Him: Surprise nga diba? Surprise! May surprise bang pinapaalam?
Me: Ehhhhhhhhhh! Teka! Totoo ba to? Pinch me! Pinch me!Him: Oo babes, totoo to! Hahaha!
Me: Ehhhhh! Kasi naman e, it’s too good to be true! Pati ang mommy mo, pumayag. Tapos sa kanyang idea pa daw. Namannnnnnnn!
Him: *Hinila niya ko papalapit sa kanya. Niyakap ako. Tinitigan ako sa mga mata.* Totoo nga to. Bakit? Gusto mo bang joke na lang to? Tara, celebrate tayo babes. I love you!
Me: *Hiwakan ko ang pisngi niya. Nakatitig sa mga mata niya.* Hindi naman sa ganun. Siyempre, gustong-gusto ko to, makakasama na kita araw-araw. I love you too. Mwah! Tara babes.
Nang biglang.. *ring ring ring*.. May tumawag na naman sa kanya.
Him: Hello dy? Ano yun?
Daddy niya: Nga pala, wag na muna kayong matulog dito sa bahay. Sa sunday na kayo umuwi dito.
Him: Ha? Bakit?!
Daddy niya: Papaayos ko muna ang kwarto mo para naman feel at home dito si Renea.
Him: Ahh. O cge dy. Yun lang pala. Eh san kami tutuloy nito?
Daddy niya: Nagbook na ko sa Smallville21 for 2 nights. Dun na muna kayo. Sa sunday na kayo umuwi dito.
Him: Pwede naman sigurong dun na lang sana kela Renea dy.
Daddy niya: Ah, di mo naman sinabi. Ah! nakakuha na ako ng room niyo. Bayad na. Gamitin niyo na. Pwede naman kayong tumambay dun tuwing umaga tapos dun na kayo sa hotel matulog.
Him: Ok. Ok. Sige. Nga pala dy, amg-celebrate muna kami ngayon. Eh pano pala yung mga damit namin?
Daddy niya: Nandun na sa hotel. Nasa closet na. Kumpleto na yun.
Him: Ah. Ok dy. Salamat.
Daddy niya: Ok. Ingatan mo yan ha.
Him: Ako pa. Tsk!
*******************
Him: Babes, pano yan? Sa sunday pa tayo makakauwi.
Me: Ok langggggggggggggggggggggggggg! Ikaw naman makakasama ko e.
Him: HAHAHA! Tara na nga.
ATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT nagising ako!
AMP! Kay sarap ng panaginip ko. Kaso parang imposible namang mangyari yan sa buhay, siyempre ang perfect na ng situation, diba? Pero nakakaloka ha? Gising na nga ako parang nananaginip pa rin. Iniisip ko kung anu-ano ang gagawin ko araw-araw.
- Gigising ng maaga.
- Magluluto ng almusal.
- Gisingin si bf para kumain.
- Ligpit ng pinagkainan namin.
- Pupunta ng school kasama siya.
- Mag-computer kasama siya.
- Maglaro ng online games na katabi siya.
- Magluto ng pananghalian namin.
- Maghanda ng meryenda namin.
- Magluto ng hapunan namin.
- Mag-grocery para samin.
- Maglaba ng mga damit namin.
- Mag-ayos ng kwarto namin.
- Matulog ng katabi siya.
- Hahalikan siya.
- Yayakapin siya.
Rarapin siya. LOLjoke!- Siyempre, MAMAHALIN SIYA.
Anu ba yan? HAHAHAHHA! Libre lang mangarap teh! Walang basagan! ;]
But deep inside I know, I’m hoping for this to happen. Kahit di exactly how I dreamt it. ;]
Okay na sana yung araw kong to e. Nasira lang sa isang JOKE. Supposedly, jokes are meant to be funny pero minsan may mga joke talaga na nakakapersonal especially if naiinvolve ang pagkatao mo.
Kaya ko naman i-take yung joke niya e kaso alam niyang yun ang naging reason kung bakit ako and my ex-bestfriend grew apart, dun nabululyaso ang buhay ko, dun nag-umpisang mawala ang mga importanteng tao sa buhay ko. Even though, I’ve moved on sa issue na yun, still masakit isipin ang ganung bagay. Sino ba namang may gustong mawalan ng mahal sa buhay?
25 February 2012The feeling is excruciating. Insecure na nga ako, nadadagdagan pa whenever he does that. Gusto ko lang naman hawakan ang kamay niya whenever na naglalakad kami pero ayaw niya e. Ano pa ba magagawa ko? Edi wag pilitin. Nakakainis lang.
15 February 2012